Gülümsüyor

(Peygamberim gönül erim)
Güller açar gül yüzünde,
Hem neşede hem hüzünde,
Gecesinde gündüzünde,
Allah için gülümsüyor

Çağlar öncesi sonrası,
Adem peygamber tebası,
Halil ibrahim sofrası,
Peygambere gülümsüyor.

Melekler safa girince,
Yedi kat gök geçilince,
Ümmet ona verilince,
Allah için gülümsüyor.

Ahmet Yazıcıoğlu

Kutlu Doğum

yirmi nisan, hazreti muhammed doğdu
alemlere rahmet olan güneş doğdu

canım peygamberim bir çiçekti güldü
ağlayan gönüllere rahmetinle güldü

emin insandı, yoktu benzeri eşi
sever çoluğu çocuğu, eri, eşi

onu över, onu der gönüller diller
binbir çeşit lisan, binbir çeşit diller

kutlu doğumda Allah’a açıldı eller
varsın kıskansın inkarcılar, yaban eller

şefaat ya Rasulallah, yalvardım yakardım
gücüm yetse nurunu her gönülde yakardım

yolunda esen fırtına, yağan yağmur, kardım
hamurumu onun sevgisiyle yoğurdum kardım

sami ercan

Rahmet Peygamberi

Dünyamızı şereflendirdiğinde,
Sanki güller açmıştı kainat.

Müjdeleşiyordu tüm varlık alemi,
‘Muhammedü’l-Emin’ doğdu diye…

Kainat o an eğilmiş bir dal gibi,
Selamlıyordu varoluş sebebini.

Ardından aralandı kara bulutlar,
Bir güneş gibi parladı, islamın nuru.

Yağmaya başladı sağnak rahmet yağmuru.
Ne kisralar dayanabildi rahmetine,
Ne de bin yıllık mecusi ateşi…

Selamlar olsun sana, Ya Muhammed!
Selamlar olsun sana, Ya Resulüllah!

Bir Gece

Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,

Kumdan, ayın ondördü; bir öksüz çıkıverdi!

Lakin, o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler;

Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!

Nerden görecekler? Göremezlerdi tabii,

Bir kerre, zuhut ettiği çöl en sapa yerdi;

Bir kerre de, ma’mure-i dünya, o zamanlar,

Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.

Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;

Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin,

Salgındı, bugün Şark’ı yıkan, tefrika derdi

Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,

Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!

Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma’sum,

Bır hamlede kayserleri, kisraları serdi!

Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;

Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi, geberdi!

Alemlere, rahmetti, evet şer’-i mübini,

Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi.

Dünya neye sahipse, onun vergisidir hep;

Medyun ona cemiyetti, medyun ona ferdi.

Medyundur o mas’uma bütün bir beşeriyyet…

Ya Rab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşret.

Mehmet Akif Ersoy

Günüm gecem selâvattır
Ne huzurdur, ne rahattır
İstediğim şefâattır.
Yâr Muhammed, cana çare.

Irmak olsam, yâre aksam
Ravzasına, nasıl baksam
Şol gönlümü, bile yaksam
Kapanmıyor, canda yare.

Ümmetinim, şerefim çok
Gelmelere dermanım yok
Bir hasret ki, saplandı ok
Sırat üzre, düştüm nare.

Derdim elbet, Kabe ve Hac
Muhammed’e aşkım ilaç
Hasretinden düştüm bîlaç
Çöllerdeyim, hem avare.

Hak aşkına ömür versem
Muhammed’i bir kez görsem
Eşiğinde bile ölsem,
Yalvar, yakar, ben bîçare.

Aşk var ise, Sen sebebi
Habibullah, en son nebi
Selindeyim, coştu debi
Şefâat kıl, sitemkâre.

Bayram LEVENTOĞLU

Uzak bir limana yolculuktur aşk,
Ben acemi bir kaptan
Sen gemi tutan bir yolcu
Dümen ikimizin olursa
İnan batmaz bu gemi.

Gel hadi
Yüreğimin engin ufuklarına
Yelken açalım
Göreceksin bak;
Seni hep mutlu edecek anlamadığın bu deli.

Şimdi hoyratsa bu aşk
Ölümsüz kılalım
Müebbet bir sevda koy adını
Aşkın son anı olalım
Şu kaldırımlar şahit
Yağan her kar tanesine
Eğer ıslatmıyorsa beni sırılsılam sevdan
Bu can yoluna kurban…

Kırpmadan gözlerimi bakıyorum güneşe…

susma payım büyük yolculukta !

susuyorum…

…1

aşk beni terk eden bir eylemdi…

terk ettim bizi !

öldüm öldüm dirildim… dirilttim bizi…

ey aşk! öldüren bir katildiniz çoğu zaman

eski beni unuturdum sayenizde, ağlardım hafızamın yenikliğine

hala artıkça yanmalarım, işte öyle, ölüyorum yine..

…2

bir belediye otobüsünün egzozuna takılı hayallerimle düşmüştüm yola

kalabalık şehrin dilini bilmediğim insanlarıyla çürüyordu saçlarım

üşüyordu saçlarım bu sağır yalnızlıkta

üşüyordu içimin sus yanı

tanımlanamıyorum, eski ben değilim belki de

…3

buzlanmış rüzgarda kayar düşer umutlarım…

gözlerinizde ölmeyi özlemişim…

biliriz ki aşklar ölmez… aşık ölür! bir başka aşkta dirilir belki….

…4

şehrime ayak değdirişinizle şehir hıçkırıklara boğuluyordu !

ağlıyordum…

ben bu şehri ağlarken görmemiş miydim?

şaşırıyordum…

ürkek teninizden hızlı adımlarla uzaklaşıyordu umut tacirleri…

canımı acıta acıta…

dışladım umutlarımı… umut etmiyorum ben… u/mutsuzum…

…5

ben bu şehri hiç böyle ağlarken görmemişim…

varlığınızın bu denli yokluk arasında gidip gelişine hem üzülüyor hem de seviniyordum…

çünkü felaketim oluyordu elleriniz… gözleriniz… ve gülümsemeniz…

kuruyordum…

uzağıma çekmiştim sizi… kalbinizi görmüyordum… uzağıma çekmiştim sizi…

bu benim sonum/du,

yazdığım sonlardan çok başkaydı.

böyle acının, tatlı esintisiyle mutluydum ben…

şimdi beni düşünmeyin, elleriniz olmadan ve görmeden gözlerinizi…

dokunamadan gülümsemenize,

size alışan hangi yanımsa, onu oyalarım yalanlarımla…

bilirsiniz güzel yalan söylerim.

kandırırım kendimi, yine aynı hüzünle…

…6

ve…

nasihate itirazım,

şimdiye inancım kalmadı

yarına ! belki…

bir yaz esintisiymişsiniz siz meğer… son/baharım demiştim, aldanmışım…

öyle aldatıcıymış görünüşünüz.

ben aldatmadım.

gülümsemelerimde gitti gidişinizle…

bile bile hazırladım son/umu… bilirsiniz ben u/mutsuz sonlar yazarım…

hiç bir yalan yalanıma inanmanızdan daha yalan değildi… bilirdiniz…

kimsesizliğime alışkınım, bakarım başımın çaresine…

hiç bir sonun arkasına sığınmamıştım ben… bilmediniz…

acıyan yanlarımı gördünüz hep…

bütün suçlar benimdi… failiydim cinayetlerinizin…

bilmiyordunuz…

bir bütününde failiydim ben…

benim olamadınız… çünkü siz… bir ayrılığın gediğinde kalmıştınız…

hem ben / hem de sen… yani siz!

eskittiniz aşkı… ağlamayın; gömün gitsin…

ama ben “baktığıma kördüm”

belki de her şey şairin dediği gibiydi… öyle yalvarır gibi ve öyle gururlu;

“gel” desen gelirdim

“git”

dedin… ve gittin..

Dilimin ucunda asılı kalan bir sen var ..
Yüreğindeki darağacına asılı bir de ben..

Taşıyorum yokluğunu sırtımda ,ayaklarım titreyerek..
Düşme düşümden diye;
Gözlerimi açmaya korkuyorum her sabaha..

Sensiz;

Sonu olmayan bir hikayede,ardı sıra ne geleceği meçhul üç noktadan ibaret bir cümlenin öznesiyim,yüklemine yenik düşmüş..

Nefesim tenini yakardı bir zamanlar..
O kadar yakındın ki..
Nefes alsam,soluğun düğümlenirdi karşımda..
Yutkunsan beni çekerdin içine..

-Özlediğim,hayalini kurduğum tüm düşlerimi sana veriyorum..

Sevinçlerim,mutluluğum,senin için atan yüreğim..
Emanetimdir sana..
Sıkıca tut,bırakma..

Yıpratma..
Eskitme..
Sakla..

Dilsizliğimdir dilim,tüm haykırışlara inat..
Zehirli kelimelerim kanına karışır her çığlıkta..
Konuşursam akar göz yaşların,kan renginde..
Sana Susadığım kadar..
Sus oluyorum sana…

Susuyorum..
Konuşmaya başladığımda almaya gelirim emanetimi..

Sıkıca tut,bırakma..

Eskitme Sakın..!

Tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak…
Evinin, seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin…
Sokağa fırlayacaksın…
Sokaklar da dar gelecek…
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…
Ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin…
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
“Önemli olan sağlık.”
“Yaşamak güzel.”
“Boş ver, her şey unutulur.”
Sen hiçbirini duymayacaksın…

Gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
Ondan, ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin…
“ölüme çare bulundu” ya da “yarın kıyamet kopacakmış” deseler başını
kaldırıp “ne dedin?” diye sormayacaksın…

Yalnız kalmak isteyeceksin…
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
İkisi de yetmeyecek…
Geçmişi düşüneceksin…
Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atlayarak…
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
Gittiğin yerlere gitmek…
Bu sana hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksın…
Biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın…
Aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yaşamak için direneceksin…
Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin…
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
Herkesi ona benzetip…
Kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
Hiç bir şey oyalamayacak seni…
İlaçlara sığınacaksın…
Birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan…

Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren…
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek…
Boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
Sabahı iple çekeceksin…
Bazen de “hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin…
nafile…

Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
Her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin… Telefonun çalmasını bekleyeceksin…
Aramayacağını bile bile…
Her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
Yüreğin burkulacak…
Canın yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…
Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefretedeceksin…
Yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
Onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…
Bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
Gel gitler içinde yaşayacaksın…
Buna yaşamak denirse…
Razı mısın bütün bunlara…?
Hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?
O halde aşık olabilirsin …

Dostunsa başa bakar
Ayağının yerine
Suratına bakınca
Bakar ilk dişlerine

Sakın ha gücenmek yok
Çevirirse başını
Dişlerine iyi bak
Kaybetme dostlarını

Nefesin iyi koksun
Hep bembeyaz gülümse
Sağlıklı dişler ile
İyi bak sen kendine

i.b.

Sonbaharı yaşamadan kış doldu cephelerime